Flynn (of het einde van mijn vooroordeel over reuen)   april 2002

Nooit had ik gedacht nog eens een reu te zullen bezitten. Ik had niet anders dan teefjes gehad. Zij bezorgden mij zoveel plezier, dat ik me niet kon voorstellen dat een reu daar nog iets aan toe kon voegen.

Het beeld dat ik van reuen had was dat ze groot, lomp, dom, hardleers, dominant en eeuwig verliefd zijn. Het bij elk boompje optillen van de achterpoot vond ik niet charmant en het achteraanzicht van een reu met zijn ongegêneerd bengelende klokkenspel kon mij evenmin bekoren.  Nee, teefjes pasten beter bij mij, dat was mijn stellige overtuiging.

Het lot besliste dat er toch een reu in mijn leven kwam. Zes weken nadat ik de pups uit mijn laatste nest had uitgezwaaid, kreeg ik van één van de pupkopers het bericht dat zij en haar reutje niet samen door één deur konden. Haar verwachtingen ten aanzien van het hebben van een Labrador bleken niet overeen te komen met de werkelijkheid. Ze had besloten afstand te willen doen van haar puppy van inmiddels 14 weken. Ik bood aan de pup onmiddellijk terug te nemen en zo kwam het dat de volgende dag een Labradorreutje met lange wiebelpootjes en een veel te dun buikje onze huiskamer binnen stapte. Mijn besluit was al genomen. Dit hondje verdiende het niet om opnieuw aan een nieuw huis en een nieuwe baas te moeten wennen. Hij mocht blijven.  En zo begon ons avontuur met Flynn.

Flynn, 16 weken oud, maakt kennis met Tijger

De eerste dagen liep Flynn ondeugend weg met alles wat hij van ons pikte: handschoenen, speelgoed, theedoeken….. Maar al gauw begreep hij dat het komen brengen van al zijn “gevonden voorwerpen” een veel leuker spelletje was. Met het apporteren van allerhande huisraad oogstte hij immers veel meer succes! Flynn bleek een voorbeeldige leerling te zijn. IJverig en vrolijk deed hij zijn oefeningen. In no time kon hij keurig volgen, blijven, voorkomen, apporteren, zwemmen……… Zelfs een limonadeglas kon hij (weliswaar ongevraagd) keurig en onbeschadigd aanreiken.

Flynn blééf groeien. Af en toe leek het of alle onderdelen niet helemaal bij elkaar pasten en bovendien los zaten! Dit leverde hem de bijnaam “bouwpakket” op, wat later veranderde in “T-Rex”, omdat zijn postuur  toch wel erg indrukwekkend begon te worden. Inmiddels is Flynn 16 maanden. Een dijk van een hond. Ja, hij is groot. Behoorlijk groot zelfs. Maar wat is hij mooi….  Lomp is hij ook wel een beetje, maar op zo’n aandoenlijk lieve manier dat je hem niets kwalijk neemt…  Verliefd is hij ook.  Op mij, wel te verstaan. Hij wil alles doen om mij blij te maken. De liefde is wederzijds. Zijn poot optillen kan hij inmiddels ook. Ik stond te juichen toen hij dit voor het eerst presteerde!       Aan de achterzijde bengelen twee goed gevormde glimmende ballen. Die mogen intact blijven, het staat hem prachtig.  En verder is Flynn lief, aanhankelijk, zacht, leergierig, intelligent, werklustig, vrolijk, trouw, geduldig met onze kinderen en allerliefst voor onze teefjes.

Ik geef het toe. Mijn vooroordeel ten aanzien van reuen was dom en kortzichtig.  Ik ben om. Ik weet nu beter. Een reu is fantastisch! (Vooral die van mij)

Ik wil nooit meer zonder!