De spreekbeurt            Mei 2002

Toen mijn oudste zoon Timon net in de brugklas zat, kwam hij thuis met de mededeling dat hij een spreekbeurt moest gaan houden voor biologie. Hij wist al waar hij het over wilde gaan hebben: De Labrador Retriever. Even wilde mijn labradorhart een sprongetje overslaan uit blijdschap dat mijn kind juist dit onderwerp had gekozen.  Maar direct realiseerde ik me dat deze keus hoogstwaarschijnlijk slechts van praktische aard was.  Een onderwerp uitkiezen waar je moeder wat van weet bespaart immers het lezen van allerlei moeilijke boeken!

Samen gingen we aan de slag. Mijn zoon had goed gegokt. De informatie die hij nodig had werd hem door mij op een presenteerblaadje aangeboden. In de keuken oefende hij veelvuldig zijn betoog, terwijl ik in de pannen roerde en over mijn schouder nog wat aanvullingen gaf. Zo vertelde ik hem dat hij, als hij het over de verzorging en gezondheid van de Labrador had, toch ook wel even de noodzakelijke inentingen moest noemen. En dat een hond die afreist naar het buitenland bovendien moet zijn gevaccineerd tegen Hondsdolheid. Over deze ziekte wilde Timon meer weten. Ik vertelde hem wat er gebeurt wanneer een hond met rabiës besmet is. Het was duidelijk dat hij dit onderwerp wel “cool” vond en zeker in zijn betoog wilde verwerken.

De dag van de spreekbeurt was aangebroken. Mijn zoon vertrok op zijn fiets, met onder de snelbinders zijn zwaar beladen rugzak en een koker waarin zijn zelfgemaakte poster veilig zat opgeborgen. Hij had een Labrador geschilderd, aan de hand waarvan hij de rasstandaard zou gaan bespreken. De afgebeelde Labrador zou waarschijnlijk met niet meer dan een ‘Matig’ de ring mogen verlaten, maar qua creativiteit vond ik dat hij minstens een ‘Uitmuntend’ verdiend had.

We hadden afgesproken dat ik op het juiste tijdstip in de hal van de school zou staan met Lalou, één van onze teefjes, zodat mijn zoon in de klas ook een echte, levende Labrador zou kunnen tonen. Daar stond ik dan, in het grote stille schoolgebouw waar de lessen nog in volle gang waren. Lalou gaf geen krimp toen plotseling de zoemer luidkeels aangaf dat het tijd was van lokalen te wisselen en overal deuren openvlogen. Hordes gerugzakte scholieren trokken langs ons. Tussen al die lang gebeende jonge mensen verscheen mijn nog lang niet uitgegroeide puberzoon. Uiterst nonchalant en zonder een woord te zeggen nam hij Lalou over en verdween, omringd door zijn vrienden, met haar tussen de menigte.

Na een half uur wachten tussen lege koffiebekertjes en niet leeg gegeten broodzakjes verschenen mijn kind en hond weer in de hal van de school. Of het goed gegaan was, vroeg ik, toen ik de hondenriem aangereikt kreeg. Een knik was het antwoord en weg was Timon weer. Ik moest tot die avond wachten op het verslag van de spreekbeurt. “Het ging super cool, heel relaxed! O ja, ik was nog bijna iets vergeten. Gelukkig dacht ik er nog net op tijd aan om te vertellen van de Gekke Honden-ziekte!”  “De Gekke Honden-ziekte?!” vroeg ik geschokt.  “Ja, daar had je toch over verteld……… Die ziekte waar ze tegen moeten zijn ingeënt als ze mee gaan naar het buitenland……”