Een romance en een clubmatch………      September 2002

Zes ooievaars telde ik langs de snelweg toen ik met mijn hoogloopse Raisa onderweg was voor een bezoekje aan de reu. Als dat geen goed voorteken was………… De progesterontest had die ochtend 11.4 aangegeven. Nu moest blijken of Moeder Natuur het met deze uitslag eens was. Het werd een prachtige dekking.

Raisa liet merken van harte in te stemmen met mijn keuze van haar huwelijkspartner. En ook Otso was blij verrast toen Raisa zich verleidelijk aan hem presenteerde. Het ritueel van even spelen, knuffelen, een paar missprongen en vervolgens geruime tijd aan elkaar vastgeklonken zitten herhaalde zich op zaterdagavond. Otso en Raisa bleken volleerde liefdespartners te zijn.

Het werd zondagochtend. Samen met mijn dochter Fianna toog ik naar de clubmatch van de Nederlandse labrador Vereniging in Emmen om Flynn en Lalou aan het oog van de keurmeester te onderwerpen. Otso was er ook. Toen hij mij opmerkte, bleek hij zijn feestjes met Raisa van de vorige avonden nog niet vergeten te zijn. Bij het horen van mijn stem nam hij een onverwachte sprong en sleurde zijn nietsvermoedende eigenaar bijna de ring uit.

Vanaf dat moment stond zijn hoofd niet meer naar showen. Otso bleef speurend rondkijken of Raisa ergens op het terrein aanwezig was. Af en toe liet hij zelfs een opstandige blaf horen. Gelukkig beloonde de keurmeester Otso’s aanwezigheid in de ring, ondanks zijn gebrek aan concentratie, met een ‘Uitmuntend’.

Het werd een fantastische dag. Een gezellige sfeer, een heerlijk zonnetje…...  Tussen alle gezellige gesprekken, mooie honden en vrolijke drukte door overdacht ik nog eens de situatie van mijn loopse Raisa. Zouden die twee dekkingen voldoende geweest zijn? Stel je eens voor dat het progesterongehalte op 11.4 was blijven hangen. Stel dat de ei-sprong wat later kwam dan verwacht……… Ik vertelde Otso’s eigenaar Jolanda van mijn plotselinge twijfels. “Nou, dan kom ik straks met Otso toch nog even bij je langs!” bood ze spontaan aan. Tenslotte lag mijn huis niet ver van haar route huiswaarts af.

Zo kwam het dat Raisa en Otso aan het einde van die middag elkaar in ons hondenweitje nogmaals vrolijk omarmden. Mijn twee jongste zonen volgden, met hun neus door het gaas, gespannen de gebeurtenissen. Mijn oudste zoon Timon hing schijnbaar toevallig en quasi-nonchalant in de buurt rond, terwijl Fianna het fototoestel in de aanslag hield. Na enige pogingen waren Raisa en Otso weer in een innige omhelzing versmolten. “Jullie hebben morgen op school wel wat te vertellen in de kring” zei ik tegen mijn twee jongsten die nog steeds aandachtig toekeken. “Ggggggggggg…….. Je denkt toch zeker niet dat ik dàt ga vertellen!” reageerde Yorben verontwaardigd.

Bij het uitruimen van de auto kwam ik de volgende ochtend de twee kleurrijke rozetten tegen die op de clubmatch uitgedeeld waren aan de exposanten. Ik besloot ze aan mijn jongste twee zonen te geven. “Hé, dat is van Labradors! Hoe kom je daaraan?” vroeg Leander. “Die heb ik gisteren gekregen”, antwoordde ik.  Waarop hij verbaasd reageerde: “Krijg je dat altijd als je twee honden laat sexen?!”