Mooie Angus.                 April 2003

Negen weken hadden we voor Angus gezorgd. Doordat een familielid van zijn toekomstige eigenaren ernstig ziek was en uiteindelijk overleed, zagen zijn nieuwe baasjes geen kans hem te komen bewonderen voor hij groot genoeg was om uit te vliegen.

Het contact was via telefoon en E-mail zo veelvuldig en prettig geweest, dat ik het had aangedurfd voor deze mensen een pup te reserveren zonder ze gezien te hebben. Op de zondag dat hij opgehaald zou worden liep Angus vrolijk met zijn broertje buiten in de puppyren. Het was heerlijk zomerweer. Ik was bezig binnen de boel een beetje schoon en gezellig te maken en zag door het raam mijn zoontje Yorben met de puppy’s spelen.

Toen de nieuwe eigenaren het erf opreden, liep ik naar buiten. Ze hadden de lange reis van Zeeland naar Drenthe achter de rug en kwamen me vol verwachting tegemoet; ze zouden eindelijk hun pup kunnen zien en in hun armen sluiten. Als trotse fokker tilde ik Angus uit de ren om hem aan zijn nieuwe baasjes voor te stellen. Toen ik naar zijn toetje keek, sloeg de schrik me om het hart. Angus leek helemaal niet op het prachtige pupje dat ik kort daarvoor nog in de ren had gezet. Vanuit een raar scheef, haast mismaakt, bol smoeltje keek hij me met zijn bruine oogjes aan.

Paniekerig vroeg ik me af wat er gebeurd kon zijn. Ik stamelde dat hij die morgen nog puntgaaf was geweest, dat ik niet kon verklaren wat er was misgegaan. De nieuwe baasjes reageerden begrijpend en geduldig. Om van de schrik te bekomen namen we een kopje koffie. Ondertussen belde ik een dierenarts uit de buurt, die gelukkig bereid was te komen kijken. Angus werd onderzocht; er kon geen andere verklaring gevonden worden dan dat een insect hem geprikt had, waar hij wat overgevoelig op reageerde. Na overleg werd besloten dat Angus’ baasjes hem mee naar huis zouden nemen en hem thuis de volgende ochtend door hun eigen dierenarts zouden laten onderzoeken.

Met pijn in mijn buik en een misselijk gevoel in mijn maag zwaaide ik even later de familie en Angus uit. De rest van de middag bleef het aan mij knagen: wat was er toch in vredesnaam mis gegaan?  Plotseling schoot me te binnen dat Yorben die ochtend met de puppy’s in de buitenren was geweest. Hij was altijd zeer zorgzaam en lief voor ze, misschien had hij iets gezien. Ik besloot hem aan de tand te voelen.

Direct toen ik hem er naar vroeg, merkte ik dat er iets was dat hij me liever niet wilde vertellen. “Yorben, ik word niet boos als je eerlijk bent. Weet jij wat er met het pupje is gebeurd dat hij zo’n dik koppie heeft gekregen?” probeerde ik. Haperend kwam het hoge woord eruit. Yorben had tegen het balletje van de hondjes aan willen trappen, maar had per ongeluk één van de puppy’s geraakt………

Diezelfde middag had ik de nieuwe familie van Angus aan de lijn. Ze vertelden dat de zwelling al flink was afgenomen; ze dachten dat het toch een insectensteek moest zijn geweest….

“Ik ben bang dat ik iets anders moet opbiechten” begon ik en vertelde het verhaal van Yorben’s voetbalmisser. Gelukkig konden ze lachen om deze verklaring en ze beloofden me nogmaals de volgende dag naar hun dierenarts te gaan.

Maandagochtend belde ik opnieuw naar Zeeland. “Alles gaat goed, Angus is prachtig en er is niets meer aan de hand”, stelden ze me gerust. “Hoe is de eerste nacht geweest?” vroeg ik. “Het antwoord was: “Geweldig! We hebben Angus niet gehoord en prima kunnen slapen. Hij heeft heerlijk tussen ons in gelegen!”