Heimwee.                    Augusus 2003

Vakantie……eigenlijk is het niet echt iets voor mij. Ruim van te voren verheug ik me erop dat er een periode van zonnig uitrusten en niets doen in het verschiet ligt.

Maar als het moment van vertrek  eenmaal daar is bekruipt me altijd weer, nog voor we goed en wel het erf zijn afgereden, een vaag misselijk en onrustig gevoel………: heimwee. Het is geen heimwee naar alle gemakken van ons eigen huis, die kan ik missen. Maar het is wel het gemis van de honden en de rest van het beestenspul dat me parten speelt. En dat terwijl ik weet dat ze het, in handen van een zeer vertrouwde oppas, zonder enig probleem best een tijdje zonder mij kunnen redden.

Frans ontbijtje

Om het mij niet al te moeilijk te maken hebben mijn huisgenoten ingestemd met het feit dat jaarlijks één van onze Labradors mee mag op vakantie.

Dit jaar had ik bijna hemel en aarde bewogen om onze pup Semra als tweede viervoetige reisgenoot in ons gezelschap op te nemen, maar mijn argumenten moesten het afleggen tegen de simpele redenatie van mij  echtgenoot: “De auto is vol”. Hij had helaas gelijk. Met de bench van Flynn, de tenten, tassen, slaapzakken, fietsen, potten en pannen kon er werkelijk geen dobbelsteentje meer bij achter in onze bus. En voorin zaten we met z’n zessen als haringen in een ton…………. Semra bleef dus thuis.

Het had overigens weinig gescheeld of ook Flynn was achter gebleven. Ik was de hele dag druk in de weer geweest met de allerlaatste wasjes, mailtjes en rommeltjes, tot ik met een ”Kom nou!!” bijna letterlijk de auto werd ingetrokken, waar de kinderen al zaten te wachten. Er werd gezwaaid en getoeterd, en weg waren we.

Onderweg naar het zonnige Frankrijk………Op de hoek van de Meeuwenweg stopte Tom de auto. “Hebben we Flynn wel meegenomen?” vroeg hij. De oppas stond ons bij het hek al op te wachten. “Ik telde al één bruine te veel”, zei hij, toen ik uitstapte. Nogmaals werden we uitgezwaaid.

De reis was vreselijk. Knikkebollend en leunend tegen kussens en tegen elkaar, reden we door de donkere nacht richting het zuiden. Af en toe stopten we, namen op een parkeerplaats tussen caravans en slaapdronken reizigers een sterke kop koffie uit de thermoskan, lieten Flynn zijn blaas legen, wisselden van bestuurdersstoel en zetten onze reis voort.

Toen de zon opkwam zagen we een prachtig Frans landschap en wisten we dat we Nederland al een heel eind achter ons hadden gelaten.De enige die bij aankomst op de camping goed uitgerust, fris en vrolijk de auto uitsprong was Flynn. De kinderen herstelden snel na hun eerste duik in het zwembad. Tom en ik moesten eerst zien de haringen van de tenten de harde rotsgrond ingemept te krijgen. Flynn keek toe.

Een lekkere knuffel

Al snel was Flynn een bekende verschijning op de camping. Een enkeling nam verschrikt een omweggetje wanneer hij op hun pad verscheen, maar de meeste vakantiegangers hadden wel een knuffel over voor onze uit de kluiten gewassen lobbes, die zich alle aandacht lekker liet aanleunen.

Op een cabaretavond blafte hij een aardig woordje frans mee, toen er van het publiek verwacht werd tijdens een liedje de woorden : “Non, non, non!” mee te zingen. Hij genoot van de zwempartijen in het meer, de lange wandelingen, het joggen in de vroege ochtend en niet te vergeten het franse stokbrood.

Op een ochtend beklaagde onze jongste zoon Yorben zich tijdens het ontbijt: “Mamma snurkt ’s nachts!” Ik was mij van geen kwaad bewust, maar nam het voor kennisgeving aan. Die nacht lag Yorben onrustig te woelen in zijn slaapzak. Tom maande hem tot rust, en zei: “Stil liggen en lekker slapen!” “Dat kan ik niet, mamma ligt weer zo te snurken!” was de reactie. Omdat ik op dat moment klaar wakker was, wist ik nu zeker dat ik vals beschuldigd werd. Het was Flynn, die, diep in slaap in zijn bench in de voortent, in alle onschuld een dikke boom lag om te zagen.

Vakantieliefde

Dat Flynn zich zijn brokjes niet zo goed liet smaken als anders, gaf mij het gevoel dat ook hij zijn roedeltje mistte.

Gelukkig verscheen er een boxerteefje op de camping, die net loops was geweest en hem het hoofd op hol bracht. Haar lekkere geurtjes deden Flynn het thuisfront even vergeten. Vol overgave hing hij de charmeur uit en waste haar oortjes als hij de kans kreeg. Een jonge kruising Dalmatiër zorgde ook voor wat afleiding en de knorrige Golden Retriever van onze campingburen werd uiteindelijk door Flynn tot een spelletje verleid. Voor we er erg in hadden waren de vakantiedagen voorbij gevlogen en reden we, net zo zwaar beladen als op de heenweg, langs franse wegen richting noorden.

De vakantie was leuk geweest. Maar veel leuker was de thuiskomst. Vier dolblije Labradordames heetten ons welkom bij het hek en Semra stond vrolijk te springen in de puppyren. Ze leek tijdens onze afwezigheid van twee en een halve week wel twee en een half keer zo groot te zijn geworden.   Flynn liep vrolijk kwispelend tussen zijn damesgezelschap de tuin te verkennen en voor ons stond de koffie klaar.

De vakantie is voorbij. Heerlijk! Voorlopig blijven we lekker thuis!