|
Wat een hobby! Februari 2004 Om vier uur ’s nachts rinkelt de telefoon. Slaapdronken struikel ik mijn bed uit en pak de hoorn op. Ik hoor de stem van Greet. “Jøtta heeft al twee uur geperst en er komt niks. Ik moet naar de dierenarts, ga je mee? ”Natuurlijk ga ik mee. Terwijl ik haastig in mijn kleren schiet mompelt mijn slaperige echtgenoot:”Wat ga je doen?” “Jøtta moet een keizersnede. Ik ga naar de dierenarts” antwoord ik. “Moet dat nu?” knort het vanonder het dekbed. “Ja, nu”, zeg ik, terwijl ik de slaapkamer uitvlieg.Ik grijp nog snel mijn fototoestel (wie weet wordt dit een mooie reportage voor de Labrador Post!) en stap de donkere nacht in.Ik rijd naar de afgesproken plaats, parkeer de auto en sta langs de verlaten weg in de verte te turen als ik twee koplampen zie verschijnen. Het is Greet. Ik stap voorin de auto. Jøtta ligt met haar kop op haar poten op de platgeklapte achterbank van de stationwagen, lekker warm toegestopt onder een deken. De verwarming staat hoog. Het is loeiheet in de auto; de dikke winterjas kan wel uit. Terwijl we over de verlaten weg richting Westerbork scheuren en ons hardop afvragen met wat voor hobby we in vredesnaam bezig zijn, wordt Jøtta plotseling onrustig. Ze kruipt helemaal achterin de auto, tegen de klep van de kofferbak aan. Ik wil naar haar toe klauteren, maar blijf met mijn voet in de veiligheidsgordel haken. Ik ruk me los, en bereik, als ik onder de hoedenplank doorkruip, Jøtta, die hevig onder haar staart zit te likken. Ze perst een paar keer en in het schaarse licht van het autolampje zie ik iets zwarts en glimmends verschijnen…….. Ik zie pootjes en een staart, maar dan blijft het steken….. Jøtta geeft een gil en kruipt naar voren. Ik wurm me weer onder de hoedenplank door, pak het halfgeboren pupje en trek er heel voorzichtig aan. Gelukkig geeft het mee en een tel later heb ik een nat, warm hoopje hond in mijn handen liggen, met navelstreng, placenta en al. Het vlies zit nog om de neus. Terwijl ik dat eraf peuter, heeft Greet de auto in de berm van de weg geparkeerd en is om de auto heen gelopen. Ze gooit het portier open. “Leeft het?” vraagt ze. Of het leeft! Zodra het kleine ding is afgenaveld gaat het driftig op zoek naar een tepel. Jøtta’s moederinstinct wordt wakker en haar pasgeboren spruit wordt behoedzaam schoonglikt.We besluiten verder te rijden. Ten slotte staat de dierenarts bij de praktijk op ons te wachten…..Terwijl ik opgevouwen naast Jøtta lig, voel ik de pup onder het staartje. Het is te donker om het goed te zien, maar ik meen op het gevoel vast te kunnen stelen dat het een teefje is. “Het is een teefje, Greet!” roep ik naar voren. Aangekomen bij de praktijk wordt de dierenarts op de hoogte gebracht van de gewijzigde plannen en we aanvaarden de terugreis. Liggend onder de hoedenplank aanschouw ik het vredige tafereeltje van moeder en kind. Bij elke drempel of kuil in de weg wordt het pupje van de tepel afgeschud, maar dapper zoekt ze haar voedingsbron weer op.Even later liggen Jøtta en pup thuis onder de warmtelamp in de comfortabele werpkist. Greet besluit de pup te wegen. En even later houdt ze het kleine beestje met de buik naar boven gekeerd onder mijn neus. “Een teefje?” vraagt ze. Ik kijk naar het piemeltje en mompel: “Oeps, foutje….”
Nadat ik wat foto’s heb gemaakt, keer ik huiswaarts. Om half zes rol ik mijn bed weer in. Man en kinderen zijn zo lief om me even te laten liggen als de wekker afloopt. Als ik later dan normaal bij mijn roedeltje kom, zie ik een grote plas liggen……. Voor Bliss heeft de nacht blijkbaar iets te lang geduurd! Na met het hele stel een ochtendwandeling gemaakt te hebben, ga ik aan het dweilen. Terwijl ik met mijn handen in het sop sta, klinkt er gerommel uit de woonkamer. Ik ga poolshoogte nemen en zie dat mijn Labradors het leeghalen van de overvolle vuilnisbak als gemeenschappelijk project hebben opgevat. De inhoud ligt verspreid door kamer en keuken. Blij kijken ze me aan.Ik zucht: “Honden……? Wat een hobby!” Naschrift: In de loop van de ochtend schonk Jøtta het leven aan nog drie gezonde pups! |