Overmoed.                 Juni 2004

Vol overmoed hebben Greet en ik ons opgegeven voor de workingtest in Ommen. Daarvoor moet getraind worden!

Om alle verrassingen voor te zijn, gaan we met een breed arsenaal aan attributen op pad. We hebben verschillende lokeenden, een konijn aan een elastiek, een hekwerkje en een verscheidenheid aan dummy’s bij ons. Eén van deze dummy’s is gemaakt door een medecursist van onze KNJV trainingsgroep. Deze man schept er een genoegen in om de geprepareerde huiden van zijn jachttrofeeën om te toveren tot prachtige dummy’s met kop, flaporen, wipstaartje en al, en ze vervolgens voor een schappelijk prijsje aan zijn trainingsvrienden te verkopen.

Bij onze eerste oefening willen we Strega en Flynn deze “Flappie’ laten apporteren, terwijl we als afleiding een ander nepkonijn aan een elastiek laten wegschieten. Als Flappie na het werpen over de grond stuitert, kraakt plotseling zijn geprepareerde velletje open. Vol verbazing zien we waarmee hij was opgevuld; er waaien verschillende witte lappen over het pad. Als we ze bij elkaar rapen, constateren we dat het fraaie, kanten damesonderbroeken zijn…

Ons volgende geplande onderdeel is het water. Strega en Flynn zwemmen voorbeeldig tussen de lokeenden door om de dummy’s van de overkant te halen. Plotseling dobbert één van de eendjes wel wat èrg ver van de kant. Het touwtje, waarmee hij aan de kant vast zat, blijkt los geschoten te zijn. We kunnen kiezen: of zelf een nat pak halen of één van onze honden de opdracht geven hem te apporteren.

Flynn is de klos. Braaf brengt hij de plastic vogel binnen. Als hij daar nu maar geen gewoonte van gaat maken! Op een proef moet hij immers de lokeenden met rust laten. We laten hem gauw nog wat water-apportjes doen waarbij hij de lokkers moet negeren, in de hoop dat hij deze misser gauw vergeten zal zijn.  Als we ons hekwerkje geplaatst hebben, gaan we eens kijken of Strega en Flynn ook een hoogtesprong aandurven om een dummy te apporteren. Om de beurt zien we ze alle mogelijke moeite doen om de dummy achter het hekje vandaan te peuteren. Ze graven, hengelen door het gaas….. Uiteindelijk wagen ze de sprong. We herhalen deze oefening nog een aantal keren om zeker te zijn dat onze honden op de workingtest voor een afrastering niet zullen terugdeinzen. Tevreden gaan we naar huis.

Een week later is het zo ver. Als ik in alle vroegte Flynn bij de andere honden vandaan haal,merk ik dat er een plakkaat diarree in de deel ligt te stinken. Ik vermoed dat Diddle, onze alleseter, weer eens haar ingewanden op hol heeft gebracht, dankzij haar voorkeur voor vreemde hapjes. Om mijn huisgenoten, die op dat moment nog in diepe rust zijn, deze verrassing te besparen, ruim ik het gauw op en vertrek met Flynn richting Ommen.

Daar aangekomen is het een gezellige drukte. Ik ben erg benieuwd naar wat me te wachten staat; dit is mijn debuut als deelnemer aan een workingtest. Helaas blijken Greet en ik niet in dezelfde groep te zijn ingedeeld. We wensen elkaar succes en gaan ieder onze kant op.

Tijdens de eerste proef moet ik eerst zelf een dummy wegbrengen em schieten met een alarmpistool. Ik heb zo’n ding nog nooit eerder in handen gehad. Op de aangewezen plaats houd ik het apparaat vlak naast mijn hoofd en laat het afgaan, terwijl ik de dummy de lucht ingooi. De knal galmt nog fluitend na in mijn oor als ik onderweg ben naar Flynn, om hem de opdracht te geven allereerst een verloren apport uit het naastgelegen weiland binnen te halen.

Terwijl ik druk bezig ben om Flynn naar de dummy te dirigeren, begint mijn mobiele telefoon trillend een mechanisch deuntje te zingen in mijn broekzak. Ik heb dit mobieltje net een paar dagen en weet nog niet precies hoe alle knopjes werken. Het loeit maar door, ik besluit het te negeren. Gelukkig vindt Flynn de dummy in het hoge gras en brengt het onder muzikale begeleiding binnen.

Tijdens het wandelen van de ene proef naar de andere, maakt Flynn duidelijk dat het niet Diddle was die iets verkeerds had gegeten. Luid spetterend leegt hij verschillende keren zijn darmen. Ik vraag raad aan mijn meer ervaren groepsgenoten en krijg het advies om door te gaan met de test, zolang mijn hond geen al te zieke indruk wekt en wil werken.

Tijdens de ‘walk-up’ toont Flynn een ruime mate van energie. Hij haalt niet alleen de dummy’s binnen die voor hem bedoeld zijn, maar kan de verleiding niet weerstaan om ook de laatste, die niet voor hem is, voor de neus van zijn buurman weg te kapen! Jammer!

Bij de derde proef moet ik in een hutje plaats nemen, terwijl Flynn buiten toe moet zien hoe er na het schot twee dummy’s landen. Eén komt er in een begroeid gebied achter een omheining terecht; de ander op de akker tussen een aantal lokeenden. Als ik de hut uitkom, stuur ik Flynn eerst het struikgewas in. Aarzelend blijft hij voor het hekwerk staan dreutelen. “Hoog, Flynn, hoog!!” roep ik, maar Flynn ziet dat voorlopig niet als een reële optie. Hij scharrelt wat heen en weer en kijkt geregeld om naar mij, alsof hij wil vaststellen dat ik mijn commando serieus meen. Tot mijn opluchting besluit hij uiteindelijk om de sprong te nemen. Een momentje later staat hij aan de andere kant van het hek met een dummy in zijn bek hulpeloos naar mij te kijken. “Hoog, Flynn, hoog!!” roep ik weer.

Flynn zoekt opnieuw eerst alle andere mogelijkheden af, alvorens opnieuw het luchtruim te kiezen. Tot mijn opluchting laat hij bij het tweede apport de plastic eenden liggen en brengt braaf ook die deze dummy binnen. “Je moet je hond nog wel even leren springen”, zegt de keurmeester als ik hem even later de beide binnengebrachte dummy’s aanreik.

Het lijkt erop dat Flynn toch wat last krijgt van buikpijn, of zich in ieder geval niet helemaal lekker voelt. Tussen de proeven door ligt hij aan mijn voeten te slapen.

Bij de laatste twee onderdelen lijkt het net een vertraagd afgespelde film als hij de dummy’s binnen komt brengen. Na afloop snurkt hij lekker verder in het zonnetje als we op het terrasje op de uitslagen wachten.

De volgende dag is Flynn weer helemaal als vanouds. Op één kleinigheidje na: zijn CV is uitgebreid met een nieuw certificaat. Een puntenlijstje dat aangeeft dat hij niet spectaculair, maar wel voldoende heeft gepresteerd op een workingtest.

Jammer dat er niet op staat: “Ondanks buikgriep alle dummy’s braaf binnen gebracht. Plus één extra!”